|
Inheemse Volken en water
Water is een
mensenrecht.
Door de eeuwen heen hebben inheemse volken een
uitgebreide en verfijnde kennis en praktijk opgebouwd voor wat betreft gebruik
en beheer van water. Nochtans worden deze unieke waarde- en kennissystemen van
inheemse volken niet erkend op internationaal vlak noch in het proces van de
wereldwijde fora over water.
Recht op water is ook een kwestie van inheemse rechten: inheemse volken hebben
‘recht’ op hun wateren, die integraal deel uitmaken van hun natuurlijke
rijkdommen.
Industrielanden weigeren deze rechtsbenadering zowel op lokaal, nationaal als op
internationaal vlak.
Zogenaamde ontwikkelingsprojecten hebben vaak een negatief effect op het water,
zoals de bouw van grote stuwdammen om hydro-elektriciteit te genereren of om
grote irrigatieprojecten mogelijk te maken.
De toenemende waterschaarste zal in de toekomst de rechten van inheemse volken
op hun water nog meer ondermijnen en de voedselveiligheid en het milieu in het
gedrang brengen.
Het ziet er naar uit dat water steeds meer de inzet van burgerstrijd en oorlog
zal zijn, waarbij de inheemse volken ernstig bedreigd worden in hun bestaan.
De strijd om water wordt door inheemse volken inmiddels reeds zeer lang gevoerd.
Inheemse leiders hebben hier al lang voor gewaarschuwd.
Ter Informatie :
Kalahari Bosjesmannen
dagen de regering van Botswana voor de rechter vanwege diens weigering om hen
toegang te verschaffen tot een boorput op hun land.
Toen de regering in 2002 de Bosjesmannen uit het Centrale Kalahari
Natuurreservaat verwijderde werd de boorput,
de enige waterbron
voor de Bosjesmannen in het reservaat, door een overkapping ontoegankelijk
gemaakt.
In 2006 oordeelde het Hooggerechtshof van Botswana
dat de regering ongrondwettelijk had gehandeld.
Ondanks herhaalde pogingen van de Bosjesmannen om te onderhandelen met de
regering, weigert deze nog steeds om hen gebruik te laten maken van de boorput.
Sinds de afsluiting van de boorput is één Bosjesman omgekomen door uitdroging.
Afgedamde rivieren, verdomde leugens
Er wordt wel eens beweerd dat enkele mensen moeten opgeofferd worden aan het
“grotere algemeen goed”. Maar wat wordt van deze mensen gevraagd ?
Miljoenen
hebben huis en haard moeten opgeven voor stuwdammen die al te vaak slecht
ontworpen en nutteloos bleken te zijn.
Inheemse
volken die herhuisvest werden beschikken niet altijd over zuiver water om te
drinken of over voldoende voedsel. Ze kwijnen weg ver van hun traditionele
overlevingsgronden en natuurlijke rijkdommen, het sociale weefsel dat hun
gemeenschappen verbindt, is ontrafeld.
Als compensatie wordt kleinere stukken land aangeboden van mindere van mindere
kwaliteit. Omdat ze niet langer van de opbrengst van hun land kunnen leven,
trekken vele ontheemde families naar de stad als werkloze immigranten.
Inheemse volken die de tegenstand bieden tegen de inbeslagneming van hun land
voor stuwdammen, worden het slachtoffer van geweld en intimidatie.
Een van de
ergste schendingen van de mensenrechten in verband met stuwdammen gebeurde in
Guatemala in de jaren tachtig. Meer dan 440 Maya Achi indianen, vooral vrouwen
en kinderen werden vermoord door paramilitairen omdat ze weigerden hun
voorvaderlijk land te verlaten om plaats te ruimen voor de door de Wereldbank
gefinancierde Chixoy Dam.
|
